طلوع مهر

احساس

مهرداد فرزند مهر — Sun, 29 Mar 2009 21:06:00 GMT

چند روز قبل اسباب كشي كرديم و به خونه ي جديد رفتيم.از خونه اي بيرون رفتيم كه از وقتي خودم رو شناختم،توش بوديم و سالهاي سال درش زندگي كرديم.ابتداي جمع كردن وسايل اصلا متوجه نبودم بعد كه كمي گذشت... ديدم به هر اتاقي كه مي رم و به هر وسيله اي كه دست مي زنم يك يا چند خاطره يادم مي ياد،خاطرات خوب يا بد ...راستش دلم گرفت.

دل كندن از در و ديوار بي جان خونه ساده نبود.احساس مي كردم خيلي چيزارو دارم جا مي گذارم...

مثل اين بود كه حتي همين در و ديوار و وسائل بام حرف مي زدن...

من با تغيير و پيشرفت و نو شدن مخالف نيستم اما اگر آدم دقت كنه و حواسش باشه حتي همين موجودات بي جان هم احساس خاصي رو مي تونن به آدم منتقل كنن و اينكه وقتي نو شديم،تغيير كرديم يا مهاجرت كرديم دچار فراموشي نشيم و بدونيم از كجا اومديم...

اين يه قانونه،يه قانون كلي و ثابت.يادمون نره كه بنده ي كي هستيم،اگر گاهي تو زندگي كمي پيشرفت كرديم و به جايي رسيديم يادمون نره دوست واقعي و هميشگي ما يعني خدايي كه بنده هاش رو خيلي دوست داره،چقدر در طول مسير زندگي به ما كمك كرده و از اون مهمتر اينكه يادمون باشه در نهايت به كجا بر خواهيم گشت... به قول مولوي بزرگ:

هر كسي كاو دور ماند از اصل خويش .............................باز جويد روزگار وصل خويش...

پ ن 1 :ممكنه به دليل مشغله اي كه ئارم نتونم تك تك به وبلاگ دوستان سر بزنم و تبريك بگم،پس همينجا سال نو رو به همه ي دوستان تبريك مي گم و اميدوارم سال خوبي براي شما و خانوادتون باشه و در سال جديد ما هم تغييرات مثبت داشته باشيم.

د ن 1 :از همه ي دوستايي كه سال قبل و سالهاي قبل در اين وبلاگ بم سر زدن تشكر مي كنم و بدونيد محبتاي شمارو هيچ وقت يادم نمي ره دوستاي خوبم.

د ن 2 :چند سال منتظر چيزي هستم،دعا كنيد امسال ديگه...

مادر ! مرا ببخش !

مهرداد فرزند مهر — Fri, 20 Feb 2009 20:05:00 GMT

وقتي آدم به هر دليلي نمي تونه كه به روز كنه،يكي از راهها اينه كه از مطالب خوب ديگراني كه مي بينه و مي خونه استفاده كنه.پس اين مطلب رو از يك دوست بخونيد.

مادر!مرا ببخش!

سلام مادر جان!چقدر دلم برايت تنگ شده! به قول خودت اين از آن حرفهاست!

چطور ميشود در يک خانه زندگي کردو دلتنگ همديگر شد؟

ولي باور کن ميشود! مثل الان که من دلم تنگ توست! راستش خواستم بگويم مرا ببخش اما نشد يعني رويم نشد!

نه اينکه نخواسته باشم ها،نه!ولي خب هرچقدر با اين دل کلنجار رفتم راهي باز نشد که بيايم و از تو بخواهم که مرا ببخشي.

اصلا اگر بخواهم مي بخشي ام؟!ببخش...! ببخش که دختر خوبي برايت نبودم مادر!

مي دانم خيلي دورم از آنچه که تو انتظار داشتي! اما چه کنم؟ دست خودم نبود! يعني دست دلم نبود!

تا يک لحظه غافل شدم از دستم فرار کرد! ببخش مادر...! ببخش که بدون اجازه ات گاهي دور و برش را نگاه کرد!

گاهي دروغ گفت! گاهي فکر بد کرد ! گاهي لرزيد! گاهي ترسيد! گاهي آرزوهاي دور ودراز کرد!

همانها که در قاموس تو، مجازاتش فقط...! ببخش...! ببخش که يک روز از تو دور شد!

ببخش که بدون اجازه ات عاشق شد! ببخش که جانش را ياد مردي خليد و در پنهانترين گوشه هاي قلبش جاي گرفت!

ببخش مادر! گناه دخترت نا بخشودني ست مي دانم! مادر...! دختر تو يک قديسه نبود!

تو خواستي بشود اما نشد! دخترت هم شد مثل همه آدمها! حالا ببخشش که فرزند مقدست هم طعم ميوه ممنوعه را چشيد!

ببخش که ديگر نمي تواند چون مريم مقدس بي لمس مردي فرزندش را دم مسيحي بدهد! ببخش که حالا شده مثل همه آدمها!

ببخش که فرسنگها فاصله است بين اوي تو و اوي خودش! چقدر اوي تو پاک و بي عيب و نقص است و چقدر اوي من گناهکار و سياه! ببخش که من هم آدم شدم! ببخش که نشد بشوم فرشته پاک روياهات!

مادر ! دلم برايت تنگ شده !

پ ن 1 : دوستان عزيزي كه تمايل دارن مي تونن مطالبشون رو در قسمت پيامهاي خصوصي بگذارن تا در فرصت مناسب اينجا نوشته بشه تا ديگران بخونن.

د ن 1 : مسافت مهم نيست ،هر جا كه باشي...

گريه

مهرداد فرزند مهر — Sat, 10 Jan 2009 22:25:00 GMT

صدايش را ميبندم و مي آيم پيله ام را مي تنم و مي نشينم به سبک سنگين کردن!(اگر اسمش را بشود گذاشت اين)

دور ميشوم از هياهوي اين روزها و خيل آنها که سياه شده اند.دورتر شايد راحت تر بتواني نگاهت را بسط بدهي روي اين حجم به ظاهر يا شايد هم به باطن ماتم زده!و فکر کني به آنها...! فکر کني و مثل صفحه هاي يک کتاب ورقشان بزني و هرچه را که باب ميلت بود انتخاب کني براي ديدنو شنيدن و خواندن!

اينطوري ديگر هرچه را که برايت ميخوانند نمي شنوي و هرچه را که نشانت ميدهند نمي بيني!

فقط آنهايي که دلت خواست و به مذاقت سازگار آمد هل ميدهي توي ذهنت براي ماندن...!

ديگر اينطوري هر صدايي که از 100 دسي بل بيشتر بود اشکت را در نمي آورد(آن هم براي من که اشکم دم مشکم...)

ديگر اينطوري صداي کسي که واقعه را با فيلم هندي اشتباه گرفته و با آب و تاب پشت بلندگو داستانهاي تخيلي بلغور ميکند

گريه ات نمي آورد! ديگر اينطوري ديدن پسر آذري زبان توي تلويزيون که مثل خواننده ها هنر نمايي ميکند و اطرافيانش

به جاي گريه و عزاداري صداي احسنت و باريکلاشان بالا رفته و کم مانده دست و هورايي هم نثار خواننده جوان کنند

اشکت را درنمي آورد!

از دورتر که اينها را نگاه ميکني صداي مداحي که به قدر خون آدميزاد از تو پول ميگيرد که در مجلس اشک چند نفر

را درآورد ديگر اشک تو را درنمي آورد!

از دورتر که نگاه ميکني همه فقط ميخواهند اشکت را درآورند!ولي هرکار که ميکنم گريه ام نميگيرد!

ميروم غبار کتابهاي خاک خورده را ميگيرم و آفتاب در حجاب مهدي شجاعي را ورق ميزنم...!

يک کتاب ديگر! شان نزول آيه ها را نوشته! نوشته والفجر را خدا براي اين روزها نازل کرده!

حالا ديگر اينجا خيالم راحت است که کسي مرا به گريه وادار نميکند. حداقل اينجا ديگر در هياهوي ريا و راستي گم نميشوم!

اينجا حتي براي اين روزها هم گريه نميکنم!اينجا فقط براي خودم گريه ميکنم! براي خودم که در اين هياهو گم شده ام و بايد آنقدر تقلا کنم و دست و پا بزنم تا شايد راه فراري پيدا کنم!راه فرار از خودم و از نفسم...!

دلم ميگيرد... فرار ميکنم... ميروم کتاب را مي آورم رو به رويم مي گذارم و چشم هايم را ميبندم و بازش ميکنم!

مي آيد: قسم به سپيده صبح - قسم به شبهاي ده گانه ... اي نفس مطمئن به ياد خدا - باز آي به سوي خدايت که خشنود و خشنود شده اي -در صف بندگان من در آي - و در بهشت من داخل شو...

اشکم جاري مي شود...

پ ن 1 : اين مطلب رو از يه دوست خوندم وبا اجازه ي اون، اينجا گذاشتم كه شما هم بخونيد.

د ل 1 :روزها مي گذره،ماه رمضون،محرم و...اما من هنوز هم اون مني كه مي خوام نشدم و فرصتها رو يكي پس از ديگري...

پاركينگ آرزوها

مهرداد فرزند مهر — Fri, 28 Nov 2008 20:21:00 GMT

چند روز قبل توي تاكسي از جايي رد مي شدم كه يه چيزي نظرم رو جلب كرد.يه تابلو،روش نوشته بود:پاركينگ آرزوها.

به فكر رفتم ،يدفعه يه عالمه فكر اومد سراغم.ياد زمان بچگي افتادم كه چه آرزوهايي داشتم،كه كدوماش محقق شد و كدوماش نه، به اينكه بعضي از آرزوهاي كودكيم الآن چقدر مسخره به نظر مي رسه...به اين فكر مي كردم كه اصلا ممكنه خيلي از آرزوهاي من يا هر شخصي اگه به نتيجه برسه واسه ديگران هيچ سودي نداره و ممكنه مضر هم باشه.

به اينكه مي گن هدف داشتن خيلي مهمه،به اينكه آدميزاد هرچيزي رو اگه اراده كنه بش مي رسه،اينكه مي گن وقتي آدم اراده كنه كاري رو انجام بده تمام طبيعت در مسيري حركت مي كنه كه اون هدف و آرزو محقق بشه...

از طرف ديگه به قضا و قدر و سرنوشت يا به قول بعضيها قسمت فكر مي كردم.

به اينكه بعضي از آرزوها ممكنه مدتي توي پاركينگ باشن اما بعد بيرون يبان ولي تعدادي براي هميشه اونجا مي مونن...

گاهي برآورده نشدنه يه آرزو از ضعف و تنبلي و عدم پيگيري يا خطا و اشتباه ماست اما بعضي وقتا يعضي آرزوها محقق نمي شه تا ما آدما يادمون بياد كه خدايي هم هست و اراده ي اون بر تمام اراده ها برتري داره،تا ما مغرور نشيم،خودسر نشيم،حاليمون شه قرار نيست هرچي ما بخوايم بشه و بدونيم خيلي هم قوي نيستيم،بدونيم تا اون نخواد هيچ برگي از درخت نمي افته،تا بفهميم اگه تمام دنيا جمع شن كاري رو انجام بدن و اون نخواد نمي شه و اگرم اون بخواد كاري انجام شه هرجوري باشه انجام مي شه.بدونيم گاهي هم اگه بعضي آرزوهاي غلط ما برآورده مي شه يا اون داره به ما فرصت مي ده كه متوجه خطامون بشيم يا اينكه متاسفانه ديگه اميدي به ما نيست و قراره بار گناهمون سنگينتر بشه...

به اين فكر ميكردم كه اگه قرار بود تمام آرزوهاي اشخاصي مثل هيتلر برآورده مي شد چه فاجعه اي رخ مي داد...اينكه ممكنه بعد از مدتي بفهميم فلان آرزوي ما اگر محقق مي شد چه ضررايي كه نداشت واسمون...

با تمام احترامي كه براي حرف اون يزرگاني كه گفتن آدم اراده كنه هر كاري رو مي تونه انجام بده،قائلم اما اگه اون بالايي نخواد...

خيلي از آرزوها محقق نمي شن و آدم فقط حسرتشون رو مي خوره...تو همين فكرا بودم كه متوجه شدم به مقصد رسيدم و بايد پياده شم.

پ ن 1 :شما ها چه آرزوهايي داشتين كه برآورده نشده؟دربارش حرف بزنيد.

د ن 1 :هركسي كاو دور ماند از اصل خويش........باز جويد روزگار وصل خويش

د ن 2 :كسي آدرسي از آرامش نداره؟

د ن 3 : اين روزا خيلي دير مي گذره...